ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΪΖΗΣ

Αντώνης Παίζης: ΙΑΤΡΟΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

Similia  Similibus  Curantur

gallery/menuimage3

: : Ομοιοπαθητική > Η Ομοιοπαθητική Ιατρική διεθνώς

(Στοιχεία από το  “Legal Status of Traditional Medicine and Complementary/Alternative Medicine: A Worldwide Review - WORLD HEALTH ORGANIZATION 2001”)
Η Ομοιοπαθητική αρχικά αναφέρθηκε από τον Ιπποκράτη (462-377 Π.Χ) αλλά ήταν ένας  Γερμανός γιατρός ο Samuel Hahnemann (1755 – 1843) που καθιέρωσε τις βασικές αρχές της λεγόμενης κλασσικής ομοιοπαθητικής : τον νόμο των ομοίων, την κατεύθυνση της θεραπείας, την αρχή του ενός φαρμάκου, την θεωρία των υπεραραιωμένων διαλυμάτων και την θεωρία των χρόνιων νόσων.  Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα αντί να προσπαθήσουν να πολεμήσουν απευθείας την ασθένεια, έχουν στόχο να ενισχύσουν του αμυντικούς μηχανισμούς του οργανισμού, ώστε να καταστεί ικανός να αντιμετωπίσει την ασθένεια. Προς το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα, η Ομοιοπαθητική εφαρμοζόταν σε όλη την Ευρώπη, όπως επίσης στην Ασία και στην Βόρεια και Νότια Αμερική.  Η Ομοιοπαθητική έχει συμπεριληφθεί στο Εθνικό Σύστημα Υγείας πολλών χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Ινδίας, του Πακιστάν, του Μεξικού, της Σρί Λάνκα και του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO 2001) ενθαρρύνει και υποστηρίζει τα Κράτη Μέλη να ενσωματώσουν την παραδοσιακή και την συμπληρωματική/εναλλακτική ιατρική στα εθνικά συστήματα υγείας και να εξασφαλίσουν την λογική τους χρήση.(Ομοιοπαθητική, Βελονισμός, Αγιουρβέδα, Κινέζικη Παραδοσιακή Ιατρική,  Χειροπρακτική, Βοτανοθεραπεία, Γιουνάνι ιατρική κλπ)
ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ 
Στην ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ, περίπου 3.000 γιατροί ασκούν την Ομοιοπαθητική Ιατρική. Τα φαρμακεία ανέρχονται στα 500 περίπου και η εκπαίδευση γίνεται σε 7 ομοιοπαθητικά κολλέγια, τριετούς φοίτησης. 
Στην ΒΡΑΖΙΛΙΑ, υπάρχουν περίπου 12.000 ομοιοπαθητικοί γιατροί, 200 ομοιοπαθητικοί κτηνίατροι, 100 ομοιοπαθητικοί οδοντίατροι και 1300 ομοιοπαθητικά φαρμακεία. Το  1980 η Ιατρική Ένωση της Βραζιλίας αναγνώρισε την Ομοιοπαθητική ως ιατρική ειδικότητα. Το 1998 η κυβέρνηση αναγνώρισε την Ομοιοπαθητική και την συμπεριέλαβε στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.  Από το 1995, το Ομοσπονδιακό Φαρμακευτικό Συμβούλιο έχει αναγνωρίσει και τυποποιήσει τον τίτλο του “Ειδικού στην Ομοιοπαθητική Φαρμακοποιία.” 
Στην ΧΙΛΗ, η Ομοιοπαθητική και η Ομοιοπαθητική Φαρακοποιία είναι νόμιμα αναγνωρισμένες. Το Public Health Institute έχει αναγνωρίσει τα ομοιοπαθητικά φάρμακα. Η κυβέρνηση έχει αναγνωρίσει την Ομοιοπαθητική ως ιατρικό σύστημα, αλλά δεν υπάρχουν ακόμα (έως το 2001) επίσημα αναγνωρισμένα προγράμματα εκπαίδευσης και εξετάσεις. 
Στην ΚΟΛΟΜΒΙΑ, η Bουλή έχει αναγνωρίσει την Ομοιοπαθητική, σαν ιατρικό σύστημα, από το 1905. Το 1914, η κυβέρνηση καθιέρωσε το απαιτούμενα εκπαίδευσης  και την προστασία του τίτλου, για τους ομοιοπαθητικούς γιατρούς Μόνο αλλοπαθητικοί γιατροί μπορούν να εκπαιδευτούν και να εξασκούν την Ομοιοπαθητική. Το Ινστιτούτο Φαρμάκων και Τροφών ρυθμίζει την παρασκευή των ομοιοπαθητικών φαρμάκων. Σχεδιάζεται και η ενσωμάτωση της Ομοιοπαθητικής στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας. Η εκπαίδευση είναι τριετής, ορίζεται από το Υπουργείο Εκπαίδευσης και παρέχεται μόνο σε γιατρούς. 
Στην ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ η ένωση των ιατρών και των χειρουργών, αναγνώρισε την Ομοιοπαθητική ως ιατρική ειδικότητα το 1994.  Το Ανώτατο Δικαστήριο στις 9 Ιανουαρίου του 1998, όρισε ότι οι αλλοπαθητικοί ιατροί μπορούν να διαπιστευθούν ως ομοιοπαθητικοί, μετα από μεταπτυχιακές ομοιοπαθητικές σπουδές που υπόκεινται στον Κανονισμό των Ιατρικων Ειδικοτήτων. Η Ομοιοπαθητική τοιουτοτρόπως αντιμετωπίζεται ως κλάδος της αλλοπαθητικής ιατρικής και διέπεται από τους ίδιους κανονισμούς όπως οι άλλες ιατρικές ειδικότητες. 
Στην ΚΟΥΒΑ, το 60% του πληθυσμού ακολουθεί παραδοσιακή ή συμπληρωματική / εναλλακτική ιατρική. Το 60% των γιατρών ακολουθούν αντίστοιχες ιατρικές πρακτικές. Το 1992 το Υπουργείο Υγείας επίσημα αναγνώρισε την Ομοιοπαθητική. Εθνικά και διεθνή ομοιοπαθητικά συνέδρεια πραγματοποιήθηκαν το 1997 και 1998. Ο αριθμός των γιατρών που ασκούν την Ομοιοπαθητική αυξάνεται ραγδαία. Τα ομοιοπαθητικά φαρμακεία έχουν εξαπλωθεί σε όλη την χώρα και τα ομοιοπαθητικά φάρμακα υπόκεινται σε πρότυπους καθιερωμένους κανόνες παρασκεύης. Η εκπαίδευση σε εισαγωγικά και προχωρημένα μαθήματα Ομοιοπαθητικής, πραγματοποιείται στις ιατρικές και φαρμακευτικές σχολές. 
Στο ΜΕΞΙΚΟ υπάρχουν περίπου 3.000 ομοιοπαθητικοί γιατροί. Η Ομοιοπαθητική έγινε αποδεκτή και ενσωματώθηκε στο εθνικό σύστημα υγείας. Το 1895 ένα προεδρικό διάταγμα εγκαθίδρυσε την Εθνική Ομοιοπαθητική Σχολή, για την εκπαίδευση στην Ομοιοπαθητική των γιατρών και την προστασία του τίτλου, καθώς και την κατασκευή ομοιοπαθητικού νοσοκομείου. Το 1996, η κυβέρνηση αναγνώρισε την Ομοιοπαθητική ως ιατρική ειδικότητα. Υπάρχουν δε αρκετές σχολές και νοσοκομεία που διδάσκουν Ομοιοπαθητική. 
Στην ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ, η  Nicaraguan Academy of Homeopathic Medicine  εργάζεται για να αποκτήσει η ομοιοπαθητική επίσημο καθεστώς. Το Εθνικό Συμβούλιο των Πανεπιστημίων υποστηρίζει την ομοιοπαθητική και δέχεται την εξάσκηση της από αλλοπαθητικούς γιατρούς. 
Στις ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΊΕΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ η συμπληρωματική/εναλλακτική ιατρική δίνει ένα ουσιαστικό παρών στο σύστημα υγείας. Το ενδιαφέρον και του κοινού και των επαγγελματιών υγείας, για εναλλακτικές θεραπείες, αυξάνεται ραγδαία. Το 1991, το Κογκρέσσο εγκαθίδρυσε το Γραφείο Εναλλακτικής Ιατρικής, μέσα στο Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας, για να ενθαρρύνει τηνεπιστημονική έρευνα στο συγκεκριμένο πεδίο. Η πράξη του Ιουνίου 1993, των Εθνικών Ινστιτούτων Aναζωογόνησης της Υγείας ήταν καθοριστική. Αύξησε το προσωπικό του Γραφείου Εναλλακτικής Ιατρικής από 6 σε 12 άτομα. Το αντικείμενο του γραφείου περιελαμβανε την διευκόλυνση και αξιολόγηση των παραμέτρων των εναλλακτικών ιατρικών θεραπείων, συμπεριλαμβανομένων του βελονισμού και της ανατολικής ιατρικής (oriental medicine ), της ομοιοπαθητικής ιατρικής και των φυσικών θεραπειών με μαλάξεις. 
Το 1997 μια εθνική μελέτη έδειξε ότι τον προηγουμενο χρόνος 42.1% των ενηλίκων είχαν χρησιμοποιήσει τουλάχιστον μια συμπληρωματική / εναλλακτική θεραπεία, σε σχέση με το 33.8% του 1990.  Οι θεραπείες με την μεγαλύτερη αύξηση σε ζήτηση ήταν οι βοτανοθεραπεία, μασσάζ, πολυβιταμίνες, παραδοσιακά - λαϊκά φάρμακα, ομάδες αυτο-βοηθείας, ενεργειακές θεραπείες και ομοιοπαθητική. Ο συνολικός αριθμός επισκέψεων αυξήθηκε από 427 εκατομμύρια το 1990, σε 639 εκατομμύρια το 1997, υπερβαίνοντας τις επισκέψεις σε όλους τους αλλοπαθητικούς γιατρούς πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. 
Κατά προσέγγιση, 3000 αλλοπαθητικοί γιατροί, καθώς και άλλοι επαγγελματίες της υγείας, επι του παρόντος, χρησιμοποιούν την ομοιοπαθητική. 
Οι νόμοι της κάθε πολιτείας ορίζουν αυστηρά ότι η εξάσκηση της ιατρικής χωρίς άδεια ασκήσεως επαγγέλματος είναι έγκλημα, ορίζοντας ως ιατρική πράξη κάθε πρακτική που αφορά την διάγνωση και την θεραπεία κάθε κατάστασης του ανθρωπίνου οργανισμού και σε αυτό τον νόμο υπόκεινται όλοι οι  με άδεια ή χωρίς άδεια εναλλακτικοί θεραπευτές. 
Στις πολιτείες Αριζόνα, Κονέκτικατ και Νεβάδα υπάρχουν ειδικές επιτροπές που αδειοδοτούν του ομοιοπαθητικούς γιατρούς. 
Η αγορά την ομοιοπαθητικών φαρμάκων στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια βιομηχανία πολυδισεκατομμυρίων δολλαρίων. Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα αναγνωρίζονται και ρυθμίζονται από το FDA (Food and Drug Administration) και παρασκευάζονται από φαρμακευτικές εταιρείες κάτω από αυστηρές οδηγίες. 
Η πλειονότητα των αλλοπαθητικών ιατρικών σχολών στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρέχουν σειρά μαθημάτων στην συμπληρωματική / εναλλακτική ιατρική. Ξεκινώντας από το 1997, αλλοπαθητικοί γιατροί πρωτοβάθμιας φροντίδας, έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν εισαγωγικά μαθήματα στην ομοιοπαθητική, ώστε να μπορέσουν, προοδευτικά, να την εντάξουν στην ιατρική τους πράξη. 
Στην ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ, μόνο αλλοπαθητικοί γιατροί μπορούν να εξασκήσουν ομοιοπαθητική και εφόσον ολοκληρώσουν τις ειδικές μεταπτυχιακές σπουδές. Η Σχολή Ομοιοπαθητικής Ιατρικής της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής Ένωσης της Βενεζουέλας, είναι υπεύθυνη για την εκπαίδευση των αλλοπαθητικών γιατρών στην ομοιοπαθητική. 

ΕΥΡΩΠΗ 
ΑΥΣΤΡΙΑ
Στην Βιέννη το 1997 ασκούσαν την Ομοιοπαθητική ιατρική 87 γιατροί. Το 2000 η  Liga Medicorum Homeopathica Internationalis είχε 670 μέλη στην Αυστρία. Αν και δεν υπάρχουν ομοιοπαθητικά νοσοκομεία, ομοιοπαθητικές επισκέψεις γίνονται σταθερά σε 5 αλλοπαθητικά νοσοκομεία στην Βιέννη και σε ένα αλλοπαθητικό νοσοκομείο στο Klagenfurt. 
Παρόλο που η Ομοιοπαθητική δεν αναγνωρίζεται απο τον Νόμο των Υπηρεσιών Υγείας (Law on Health Services), εντούτοις αναγνωρίζεται απο την Εθνική Επιτροπή περι Ιατρικών (National Committee of Medicals).  Αν και υφίσταται η έλλειψη ειδικής νομοθεσίας ή κανονισμού για την άσκηση συμπληρωματικής/ εναλλακτικής ιατρικής, επιτρέπεται, σιωπηρά,  στους αλλοπαθητικούς γιατρούς και με προσωπική τους ευθύνη, να χρησιμοποιούν οποιαδήποτε ιατρική τεχνική κρίνουν κατάλληλη, με την προϋπόθεση ότι έχουν την συγκατάθεση των ασθενών τους. Το  Συμβούλιο της Τάξης των Ιατρών (Council of the Order of Physicians) απονέμει επίσημα αναγνωρισμένα διπλώματα ως ιατρικής εξειδικεύσεις στον βελονισμό, στην ομοιοπαθητική, στην χειρομάλαξη και στην νευροθεραπεία. Τα εκπαιδευτικά προγράμματα διαρκούν απο  2-3 έτη.  Η Εθνική Ιατρική Ένωση (National Medical Association) αναγνωρίζει τις εξετάσεις και τον τίτλο “Ομοιοπαθητικός Ιατρός”. Παρέχεται τριετές μεταπτυχιακό εκπαιδευτικό πρόγραμμα στην Ομοιοπαθητική και αντίστοιχο δίπλωμα, που απονέμεται από τον επίσημo Ιατρικό Σύλλογο της Αυστρίας. Aνώτερη εκπαίδευση προσφέρεται μέσω σεμιναρίων, ομιλιών και συνεδρίων με Αυστριακούς και διεθνείς επιστήμονες. Για τους φοιτητές που ενδιαφέρονται για την Ομοιοπαθητική, υπάρχουν ενώσεις και δραστηριότητες στα πανεπιστήμια της Βιέννης, Γκράζ και Ιννσμπρουκ. 
Ενώ η ο Δημόσιος Ασφαλιστικός Φορέας γενικά δεν καλύπτει τα έξοδα για τις συμπληρωματικές/ εναλλακτικές θεραπείες, εξαίρεση αποτελεί η Ομοιοπαθητική και επίσης συγκεκριμένες αναλγητικές πρακτικές (μασσαζ, ηλεκτροθεραπεία κλπ).
BΕΛΓΙΟ 
Σύμφωνα με ένα γκάλλοπ του 1998, σχεδόν το 40% του Βελγικού πληθυσμού, κυρίως γυναίκες, έχουν χρησιμοποιήσει, τουλάχιστον μια φορά, κάποια συμπληρωματική/ εναλλακτική ιατρική.  Από αυτούς το 77% έμεινα ικανοποιημένοι. Ενώ το κοινό ήταν ικανοποιημένο με την επίσημη αναγνώριση της ομοιοπαθητικής, του βελονισμού, της οστεοπαθητικής και της χειροπρακτικής, οι αλλοπαθητικοί γιατροί ήταν μοιρασμένοι στην μέση. 43%  υπέρ και 43% κατά. 
Η πλέον διαδεδομένη εναλλακτική θεραπεία είναι η Ομοιοπαθητική, που προσμετρά το 81% των συνολικών επισκέψεων.  Οι ασκούντες συνήθως εναλλακτική ιατρική είναι αλλοπαθητικοι γιατροί και φυσιοθεραπευτές. Από αυτούς, το 59% ασκεί την Ομοιοπαθητική. Υπάρχουν δε τρείς ομοιοπαθητικοί οργανισμοί για τους αλλοπαθητικούς ιατρούς και φαρμακοποιούς και δύο για τους ασθενείς. 
Η Βελγική Ιατρική Σχολή Ομοιοπαθητικής, προσφέρει μαθήματα σε αλλοπαθητικούς γιατρούς, χειρούργους, οδοντίατρους, φαρμακοποιούς και κτηνίατρους. Αυτά τα εκπαιδευτικά προγράμματα πληρούν τα πρότυπα που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Ομοιοπαθητική. (European Committee for Homeopathy - ΕCH)
ΓΑΛΛΙΑ
Η ομοιοπαθητική και η φυτοθεραπεία είναι πολύ δημοφιλής στη Γαλλία. Μια έρευνα το 1987 έδειξε ότι το 36% των αλλοπαθητικών, κυρίως γενικών ιατρών, έχουν χρησιμοποιήσει κάποια εναλλακτική θεραπεία. Το 1993, το Εθνικό Σύστημα Ασφάλισης κατέγραψε τους εναλλακτικούς ιατρούς ως “ιατρούς με ειδικό τύπο πρακτικής” (ΜΕΡ) και αυτοί αποτελούσαν το 6,2% του συνολικού ιατρικού σώματος. Από αυτούς το 20% εξασκούσαν ομοιοπαθητική ιατρική. H κοινωνική ασφάλιση αποζημιώνει τις ομοιοπαθητικές συνταγές με την προϋπόθεση ότι προέρχονται από εξουσιοδοτημένους γιατρούς. 
ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Το 1992, το ‘Ομοσπονδιακό Υπουργείο Έρευνας και Τεχνολογίας άρχισε ένα εκτεταμένο ερευνητικό πρόγραμμα στην συμπληρωματική/ εναλλακτική ιατρική, σε συντονισμό με το Πανεπιστήμιο του Written/Herdecke. 
Τρία-τέταρτα των αλλοπαθητικών ιατρών χρησιμοποιούν συμπληρωματική/ εναλλακτική ιατρική.
Το 1992 πραγματοποιήθηκαν 20 εκατομμύρια επισκέψεις για εναλλακτική ιατρική. Η πλέον συνήθης θεραπεία που αναζητήθηκε, κατά σειρά δημοτικότητας, ήταν πρώτα η Ομοιοπαθητική ( 27.4% των επισκέψεων), ο βελονισμός (15.4%) , η θεραπεία με ενέσεις προκαϊνης, η χειροπρακτική, οζονοθεραπεία και οξυγονοθεραπεία, βοτανοθεραπεία, μασσάζ και κυτταρική θεραπεία. Οι ασθενείς ήταν από 18 έως 65 ετών, σχετικά υψηλής εκπαίδευσης και είχαν αναζητήσει αρχικά αλλοπαθητικές θεραπείες.
Σύμφωνα με το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, οι ιατρικές σχολές υποχρεούνται να εξετάζουν την γνώση των φοιτητών σχετικά με την συμπληρωματική/ εναλλακτική ιατρική. Αυτοί μπορούν να επιλέξουν μεταπτυχιακές σπουδές εξειδίκευσης στο συγκεκριμένο αντικείμενο.
Στην Γερμανία, ο τίτλος “Ομοιοπαθητικος Ιατρός” προστατεύεται νομικά. To Ιατρικό επιμελητήριο απονέμει τον τίτλο μετά από τριετές εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Προχωρημένα εκπαιδευτικά προγράμματα για ομοιοπαθητικούς καθηγητές είναι υποχρεωτικά και σε τακτική βάση. Eπίσημες ομοιοπαθητικές διδακτικές συμβάσεις υπάρχουν ανάμεσα στις ιατρικές σχολές στο Βερολίνο, Ντύσσελντορφ, Αννόβερο, Χαϊδελβέργη και Φράϊμπουργκ. 
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα αποζημιώνονται από την Κοινωνική Ασφάλιση. 
ΟΥΓΓΑΡΊΑ 
Η Ουγγρική Ομοιοπαθητική Ιατρική Ένωση αριθμεί 340 μέλη. Μόνο αλλοπαθητικοί γιατροί μπορούν να εξασκήσουν την Ομοιοπαθητική. Το 1977, η κυβέρνηση αναγνώρισε την ομοιοπαθητική ως ιατρική μέθοδο, αλλά δεν υπάρχει επίσημα αναγνωρισμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα ή εξέταση.  
ΙΤΑΛΙΑ
Η Societa Italiana di Omeopatia, που ιδρύθηκε το 1947, συνδέει της διάφορες εταιρείες και σχολές Ομοιοπαθητικής.  
Το 25% των ενηλίκων έχει χρησιμοποιήσει συμπληρωματικές/ εναλλακτικές θεραπείες, τουλάχιστον μια φορά με σειρά δημοτικότητας την ομοιοπαθητική, τον βελονισμό, την φυτοθεραπεία, την ανθρωποσοφική ιατρική, την χειροπρακτική κλπ. 
Περισσότερο από 3 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή το 5.25% του πληθυσμού, ακολουθούν την Ομοιοπαθητική. Υπάρχουν περίπου 5,000 ομοιοπαθητικοί γιατροί, 7.000 φαρμακεία που διαθέτουν ομοιοπαθητικά φάρμακα και 20 εταιρείες που τα παράγουν ή διανέμουν. Η αγορά για τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα στην Ιταλία, αυξήθηκε από 10 δις λίρες το 1982 σε 120 δις ιταλικές λίρες το 1994. Τον Σεπτέμβριο του 1996, ένα υπόμνημα με 300.000 υπογραφές ασθενών δόθηκε στο Ιταλικό Κοινοβούλιο, ζητώντας την επίσημη αναγνώριση της Ομοιοπαθητικής ιατρικής.  
Σύμφωνα με την απόφαση του Ανώτατου Εγκληματολογικού Δικαστηρίου Eφέσεων της Περούτζια, μόνο εγεγγραμένοι αλλοπαθητικοί γιατροί μπορούν να ασκήσουν συμπληρωατική / εναλλακτική ιατρική, έχοντας την προσωπική ευθύνη της θεραπείας. 
Ειδικές ρυθμίσεις για την εναλλακτική ιατρική, προς το παρόν καλύπτουν μόνο την ομοιοπαθητική και την ανθρωποσοφική ιατρική.  
Η Ομοιοπαθητική έχει μακρά ιστορία στην Ιταλία. Οι πρώτες προσπάθειες για ρύθμισή της ξεκίνησε στα μέσα στου 19 αιώνα. Στις 15 Μαρτίου 1995, ενστερνίστηκε το νομοθετικό διάταγμα 185, ως εκτελεστικό της ντιρεκτιβα 92/73 της CEE, που καθορίζει την αγορά, διακίνηση και καταγραφή την ομοιοπαθητικών σκευασμάτων στην Ευρώπαϊκη Ένωση.    

ΛΕΤΟΝΙΑ 
Διάφορες συμπληρωματικές/ εναλλακτικές θεραπείες είναι ενσωματομένες στο Σύστημα Κοινωνικής Πρόνοιας της Λετονίας, με την Ομοιοπαθητική και τον Βελονισμό να είναι οι ποιό δημοφιλείς πρακτικές. Μόνο αλλοπαθητικοί γιατροί έχουν το δικαίωμα να ασκήσουν συμπληρωματικές/ εναλλακτικές θεραπείες και επιβλέπονται από μία επιτροπή ειδικών που περιλαμβάνει μέλη των ιατρικών συλλόγων και την Ιατρική Εταιρεία της Δημοκρατίας της Λετονίας. 
Η Ομοιοπαθητική και ο Βελονισμός έχουν το ίδιο καθεστώς κλινικής ειδικότητας όπως και οι αλλοπαθητικές. Το 1994, συμπεριελήφθησαν στην λίστα των ιατρικών ειδικοτήτων που αποζημιώνονται από την κοινωνική ασφάλεια. 
ΟΛΛΑΝΔΙΑ
Η Ολλανδική Ένωση των Ομοιοπαθητικών Ιατρών, ιδρύθηκε το 1898. Η έρευνα του 1985 κατέγραψε πάνω απο 4.000 εναλλακτικούς θεραπευτές, με 220 ομοιοπαθητικούς. Η έρευνα του 1992 έδειξε ότι σχεδόν το 50% των Ολλανδών γενικών ιατρών, έχει δώσει συμπληρωματική/ εναλλακτική θεραπεία τουλάχιστον μία φορά και ότι το 40% έχει χρησιμοποιήσει την Ομοιοπαθητική. Σε σειρά δημοτικότητας η Ομοιοπαθητική έρχεται πρώτη και μετά η βοτανοθεραπεία κλπ. Οι ασθενείς κυρίως αναφέρουν ότι προσήλθαν στην εναλλακτική ιατρική γιατί η αλλοπαθητική θεραπεία αποδείχθηκε αναποτελεσματική για τα χρόνια νοσήματά τους. Σύμφωνα με μια έρευνα καταναλωτών, το 80% των Ολλανδών προτιμούν να έχουν την απόλυτη ελευθερία να επιλέγουν την ιατρική μέθοδο που θα ακολουθήσουν, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταβάλουν μεγαλύτερα ασφάλιστρα. 
Οι αλλοπαθητικοί γιατροί που επιθυμούν να εκπαιδευτούν στην Ομοιοπαθητική μπορούν να παρακολουθήσουν εκπαιδευτικά προγράμματα σύντομης διάρκειας, για ένα έως τέσσερα χρόνια. Σπουδαστές, μη γιατροί, πρέπει να ολοκληρώσουν το πλήρες τριετές πρόγραμμα της ομοιοπαθητικής ώστε να λάβουν τον τίτλο “Ομοιοπαθητικός”. Ο τίτλος ανανεώνεται κάθε 5 χρόνια, βάση της υποχρεωτικής συμμετοχής σε συνεχιζόμενη εκπαίδευση. Υπάρχει πειθαρχική επιτροπή που καταγράφει, παρακολουθεί και τιμωρεί την ομοιοπαθητική κακή πράξη. 
Επίσημα μόνο η Ομοιοπαθητική και η Ανθρωποσοφική ιατρική αποζημιώνεται από την Κοινωνική Ασφάλεια. Απο το 1998, 47 ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες καλύπτουν το 15% έως το 100% τα έξοδα των εναλλακτικών θεραπειών, κυρίως ομοιοπαθητικής και ανθρωποσοφικής. 
ΝΟΡΒΗΓΙΑ 
Υπάρχουν δύο σχολές ομοιοπαθητικής στην Νορβηγία. Η μία προσφέρει εκπαίδευση σε όλα τα άτομα με κάποια εκπαίδευση στην αλλοπαθητική ιατρική. Ξεκινώντας από τα βασικά, είναι ένα πενταετές πρόγραμμα με μαθήματα που γίνονται ένα Σαββατοκύριακο κάθε μήνα. Η άλλη σχολή προσφέρει μαθήματα μόνο σε άτομα που έχουν κάποια ελάχιστη εξειδίκευση στο να ασκούν αλλοπαθητική νοσηλευτική.


ΡΩΣΙΑ 
Το 1995 ένα διάταγμα της Ρωσικής Oμοσπονδίας αναφέρετε στην Ομοιοπαθητική και επιτρέπει την χρήση της σε κάθε κλινική και νοσομομείο, προσδίδοντάς της επίσημη αναγνώριση. 
To Δημόσιο Επιστημονικό και Πρακτικό Κέντρο Παραδοσιακής Ιατρικής και Ομοιοπαθητικής του Υπουργείου Δημόσιας Υγείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ιδρύθηκε το 1999, με σκοπό την οργάνωση, την επιστημονική έρευνα, τον συντονισμό και την εκπαίδευση στην συμπληρωματική/παραδοσιακή ιατρική. 
Η Επιτροπή για την Ομοιοπαθητική στην Ρωσία (Committee for Homeopathy of Russia) ανέπτυξε ένα βασικό Κυβερνητικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα στην Ομοιοπαθητική, το οποίο εγκρίθηκε από το Υπουργείο Υγείας. Η Ομοιοπαθητική εισήχθη επίσης στην Ρωσική Ιατρική Ακαδημία, ως μεταπτυχιακή ειδικότητα.
ΙΣΠΑΝΙΑ 
Η Ομοιοπαθητική εισήχθη στην Ισπανία στις αρχές του 19ου αιώνα. 
Το πρώτο Ισπανικό ομοιοπαθητικό νοσοκομείο, το Fundacion Instituto Homeopatico y Hospital de San Jose στην Μαδρίτη, ιδρύθηκε το 1878.  Η Ιατρική Ακαδημια Ομοιοπαθητικής της Μπαρτσελόνα (Academia Medico Homeopatica de Barcelona), ιδρύθηκε το 1890. Υπάρχει μια ομοιοπαθητική κλινική για εξωτερικούς ασθενείς στο Hospital del Nen Deu της Μπαρτσελόνα. 
Η Ισπανική Εταιρεία Ομοιοπαθητικής Ιατρικής ιδρύθηκε το 1996 και αντιπροσωπεύει όλες τις ομοιοπαθητικές ενώσεις. Mόνο πτυχιούχοι γιατροί μπορούν να ασκήσουν Ομοιοπαθητική, αν και δεν αναγνωρίζεται επίσημα ως ιατρική ειδικότητα.
Το αρθρο 54 του Νόμου περί Φαρμάκων 25/1990 και το Βασιλικό Διάταγμα 2208/1996, ρυθμίζει τα περί των ομοιοπαθητικών φαρμάκων και σκευασμάτων.
Τα ιατρικά πανεπισήμια στην Madrid, Sevilla, Murcia, Zaragoza, Valladolid, Barcelona και Santiago, προσφέρουν, στους αλλοπαθητικούς γιατρούς, μαθήματα πιστοποίησης στην Ομοιοπαθητική, στη Φυσική θεραπεία και στο Βελονισμό. Τα πανεπιστήμια της Barcelona, Sevilla, Valladolid και Murcia, προσφέρουν, σε γιατρούς, μεταπτυχιακή εκπαίδευση στην Ομοιοπαθητική. Κάποια πανεπιστήμια παρέχουν σε φαρμακοποιούς και κτηνιάτρους,  βασική και προχωρημένη εκπαίδευση στην Ομοιοπαθητική. 
Το Κρατικό Ασφαλιστικό Σύστημα, με το Αρθρο 94 του Νόμου 26/1990 δεν καλύπτει τα ομοιοπαθητικά φάρμακα. 
ΣΟΥΗΔΙΑ 
Στην έρευνα του 1989 το 20% του πληθυσμού είχε προσφύγει σε εναλλακτικές θεραπείες με το 70% από αυτούς να δηλώνει ότι το πρόβλημά του βελτιώθηκε ή θεραπεύτηκε. Στην Σουηδία η Ομοιοπαθητική αποτελεί την δεύτερη σε επισκεψιμότητα, μετά την Χειροπρακτική, συμπληρωματική/ εναλλακτική θεραπεία. 
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι νόμιμα και παρασκευάζονται σύμφωνα με τις ορθές παρασκευαστικές τεχνικές όπως ορίζονται από την φαρμακοποιία.
Η πλειονότητα των, αυξανόμενων σε αριθμό,  ομοιοπαθητικών, που εργάζονται στην Σουηδία σήμερα, έχει εκπαιδευτεί σε ιδιωτικά ινστιτούτα. Η εκπαίδευση ανταποκρίνεται στην αντίστοιχη της Ιατρικής. Υπάρχουν τρείς ιδιωτικές σχολές που παρέχουν ομοιοπαθητική εκπαίδευση, καθως και ένα τετραετές πρόγραμμα βασικής ιατρικής, που διδάσκεται από καθηγητές στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. 
ΕΛΒΕΤΙΑ 
Οι ασθενείς που ακολούθησαν εναλλακτική ιατρική, ανέφεραν ότι οι λόγοι που την επέλεξαν είναι ότι δεν χρησιμοποιούνται χημικά φάρμακα, δεν υπάρχουν παρενέργειες και γιατί τα αλλοπαθητικά φάρμακα ήταν αναποτελεσματικά στο να θεραπεύσουν την ασθένειά τους. Επίσης στο ότι βελτιώνεται η συνολική τους υγεία και δρούν και προστατεύονται από το να αρρωστήσουν. 
Οι πληθυσμοί που ζούν πλησιέστερα στην Γαλλία και στην Γερμανία, χρησιμοποίησαν περισσότερο τις εναλλακτικές θεραπείες σε σχέση με αυτούς που ζούν πλήσιέστερα στην Ιταλία. Επίσης τα άτομα με υψηλότερο επίπεδο μόρφωσης, είχαν την τάση να ακολουθούν περισσότερο την εναλλακτική / συμπληρωματική ιατρική. 
Οι ποιό συνήθεις θεραπείες κατά σειρά προτίμησης ήταν πρώτη η ομοιοπαθητική, με ποσοστό 63%, εφόσον υπήρχε ασφαλιστική κάλυψη και 23% χωρίς κάλυψη, με δεύτερη τις εναλλακτικές θεραπείες μασσάζ και τρίτη την φυτοθεραπεία κλπ. 
Η Ομοιοπαθητική είναι ανάμεσα στις πλέον συνήθεις συμπληρωματικές/εναλλακτικές θεραπείες στην Ελβετία. Ολα τα άτομα που νόμιμα μπορούν να προσφέρουν φροντίδα υγείας μπορούν να εφαρμόσουν την ομοιοπαθητική σύμφωνα με τά δεδομένα της καλής ιατρικής πρακτικής. Σε κάποια καντόνια (επαρχίες) μπορούν να εξασκήσουν ομοιοπαθητική και άτομα εκτός του ιατρικού πλαισίου. 
Το 1998, η Εθνική Ιατρική Ένωση αναγνώρισε την ομοιοπαθητική ως ιατρική υπο-ειδικότητα. 
Τα πανεπιστήμια της Ζυρίχης και της Βέρνης περιλαμβάνουν εισαγωγικά μαθήματα στην συμπληρωματική/ εναλλακτική ιατρική, συμφωνα με τα εκπαιδευτικά πρότυπα των αλλοπαθητικών ιατρών. Στην Βέρνη, παρέχονται επίσης πιό προχωρημένα μαθήματα στην Ομοιοπαθητική και σε άλλες εναλλακτικές θεραπείες. 
Η Ελβετική Ιατρική Ενωση ήταν ενήμερη για την ανάγκη να εγκαθιδρυθούν συμπληρωματικές / εναλλακτικές ειδικότητες. Το 1999 και το 2000, καθιέρωσε ένα νέο εκπαιδευτικό πρόγραμμα για αλλοπαθητικους ιατρούς. Η Ομοιοπαθητική, η Κινέζικη ιατρική, ο Βελονισμός, η Ανθρωποσοφική ιατρική και η Νευροθεραπεία είναι τώρα χορηγούμενοι τίτλοι ειδικοτήτων για τους αλλοπαθητικούς ιατρούς. Η εκπαίδευση γι’αυτές τις τεχνικές, όπως με τις αλλοπαθητικές ειδικότητες, πχ καρδιολογία ή ρευματολογία, διαρκεί απο οκτώ έως δέκα έτη. 
Η Ακαδημία Φυσικής Ιατρικής στην Βασιλεία,  παρέχει σε σπουδαστές, μη-γιατρούς, τετραετή φοίτηση στην Ομοιοπαθητική, με επιπλέον τέσσερις μήνες πρακτικής εξάσκησης. 
Από το 1999, εφόσον η ομοιοπαθητική θεραπεία παρέχεται από πτυχιούχο ιατρό με μεταπτυχικη εκπαίδευση αναγνωρισμένη από το Ελβετική Ιατρική Ενωση και καταγραμμένο στον Ιατρικό Σύλλογο, τότε αποζημιώνεται υποχρεωτικά από τον φορέα κοινωνικής ασφάλισης.
ΟΥΚΡΑΝΙΑ 
Η συμπληρωματική/εναλλακτική ιατρική καλύπτεται κάτω από γενικούς κανονισμούς. Γίνονται βήματα για να εισαχθεί η Ομοιοπαθητική, ως επίσημη ειδίκευση για τους αλλοπαθητικούς γιατρούς. 
Μόνο γιατροί μπορούν να παρέχουν εναλλακτικές ιατρικές θεραπείες, καθώς και εγγεγραμμένοι διπλωματούχοι πρακτικοί, απόφοιτοι της Ακαδημίας Μεταπτυχιακής Εκπαίδευσης Ιατρών ή της Ουκρανικής Εθνικής Ιατρικής Ενωσης, οι οποίοι εργάζονται υπό την επίβλεψη αλλοπαθητικών γιατρών.
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι επίσημα αναγνωρισμένα από το Νομοσχέδιο για τα Ιατρικά του Υπουργείου Υγείας. Ο ποιοτικός έλεγχος των ομοιοπαθητικών φαρμάκων, βασίζεται στην Γερμανική Φαρμακοποιϊα. Το Υπουργείο Δημόσιας Υγείας της Ουκρανίας ρυθμίζει την παραγωγή των ομοιοπαθητικών φαρμάκων και η Επιτροπή  για τα Ομοιοπαθητικά φάρμακα, υπό την επίβλεψη του Ουκρανικού Γραφείου Δημόσιας Υγείας, είναι υπεύθυνη για την παραχώρηση των αδειών κυκλοφορίας. Εξειδικευμένα ομοιοπαθητικά φαρμακεία υπάρχουν σε όλη την Ουκρανία. 
ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΑ ΙΡΛΑΝΔΙΑ
Διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν διαβεβαιώσει ότι εφόσον οι ασθενείς απαιτούν συμπληρωματική/εναλλακτική θεραπεία, η πρόσβαση σε αυτή θα είναι εγγυημένη. Ως αποτέλεσμα, το Ηνωμένο Βασίλειο είναι η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση με δημόσιoυς τομείς σε νοσοκομεία για συμπληρωματική/εναλλακτική ιατρική. Πράγματι, υπάρχουν ομοιοπαθητικά νοσοκομεία του Εθνικού Συστήματος Υγείας στο Λονδίνο, Γλασκώβη, Λίβερπουλ, Μπρίστολ και Τάνμπριτζ Γουέλς. Η ομοιοπαθητική ιατρική που παρέχεται από αλλοπαθητικούς γιατρούς, συμπεριλαμβάνεται στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. 
Λόγω της αυξανόμενης ζήτησης και χρήσης, από το κοινό, της συμπληρωματικής/ εναλλακτικής ιατρικής και το ενδιάφερον της κυβέρνησης σε σχέση με την αποτελεσματικότητά της, το 1982 ιδρύθηκε το Βρετανικό Ερευνητικό Συμβούλιο για την Συμπληρωματική Ιατρική. Ανάμεσα σε άλλα θέματα, επισήμανε το μείζονα ρόλο της συμπληρωματικής/εναλλακτικής ιατρικής στο να μειώνει τις ιατροφαρμακευτικές δαπάνες του Εθνικού Συστήματος Υγείας.
Το 70% του πληθυσμού, είναι υπέρ η συμπληρωματική/εναλλακτική ιατρική να καταστεί ευρέως προσιτή στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, ειδικά η ομοιοπαθητική, η οστεοπαθητική, η χειροπρακτική και ο βελονισμός. 
Το 1/8 του πληθυσμού έχει δοκιμάσει την συμπληρωματική/εναλλακτική ιατρική, κυρίως για χρόνια νοσήματα και το 90% από αυτούς είναι έτοιμοι να την ξαναχρησιμοποιήσουν. Οι θεραπείες ήταν κυρίως βοτανοθεραπεία, οστεοπαθητική, ομοιοπαθητική, βελονισμός κλπ και οι περισσότεροι ασθενείς ήταν σε παράλληλη θεραπεία με αλλοπαθητικά φάρμακα. 
Αν και ο νόμος είναι ανεκτικός σε σχέση με τους πρακτικούς που εφαρμόζουν συμπληρωματικές/εναλλακτικές ιατρικές τεχνικές, εντούτοις μόνο οι πτυχιούχοι αλλοπαθητικής ιατρικής αναγνωρίζονται επίσημα. 
Το 1950, η κυβέρνηση αναγνώρισε επίσημα την oμοιοπαθητική με την Πράξη για την Σχολή της Ομοιοπαθητικής (Faculty of Homeopathy Act).
Tα ομοιοπαθητικά φάρμακα πωλούνται ευρέως στην χώρα από ανεξάρτητα φαρμακεία.
Την παραγωγή και το εμπόριο των ομοιοπαθητικών φαρμάκων και σκευασμάτων στο Ηνωμένο Βασίλειο, ρυθμίζει η Ευρωπαϊκη Ντιρεκτίβα των Ομοιοπαθητικών Προϊόντων (European Directive on Homeopathic Products).
Η Βρετανική Ιατρική Ένωση συνιστά την ενσωμάτωση της συμπληρωματικής/εναλλακτικής ιατρικής στο προπτυχιακό εκπαιδευτικό πρόγραμμα των ιατρικών σχολών, καθώς και την ύπαρξη μεταπτυχιακής εκπαίδευσης που θα παρέχει και τα αντίστοιχα διαπιστευτήρια.
Η Πράξη για την Σχολή της Ομοιοπαθητικής, εξουσιοδοτεί την Σχολή Ομοιοπαθητικής (Faculty of Homeopathy) να εκπαιδεύει, εξετάζει και παρέχει διπλώματα ομοιοπαθητικής σε αλλοπαθητικούς γιατρούς, καθώς και σε άλλους, νόμιμα αναγνωρισμένους, επαγγελματίες της υγείας.
Το Κοινωνικό Σύστημα Ασφάλισης, καλύπτει μόνο τις εναλλακτικές θεραπείες που πραγματοποιούνται μέσα στα νοσοκομεία του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Κάποιες ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες καλύπτουν τα έξοδα της ομοιοπαθητικής θεραπείας, με την προϋπόθεση ότι αυτή πραγματοποιήτε από πτυχιούχο αλλοπαθητικό γιατρό. 
ΝΟΤΙΟ-ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΣΙΑ
ΙΝΔΙΑ 
Το Κεντρικό Συμβούλιο για την Ομοιοπαθητική ( Central Counsil of Homeopathy) ιδρύθηκε το 1973. Η Ινδική κυβέρνηση δημιούργησε το Τμήμα των Ινδικών Συστημάτων της Ιατρικής και της Ομοιοπαθητικής, τον Μάρτιο του 1995, με κύριους στόχους την εκπαίδευση, την τυποποίηση των φαρμάκων, την ανάπτυξη και έρευνα, την επικοινωνία και την ενσωμάτωση της ινδικής παραδοσιακής ιατρικής και της ομοιοπαθητικής στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. 
Η κυβέρνηση αναζητά τον ενεργό και θετικό τους ρόλο στα εθνικά προγράμματα υγείας (national health programms), στα προγράμματα οικογενειακής ευημερίας (family welfare programms) και στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας. 
Επτά εθνικά ινστιτούτα παρέχουν πλήρη εκπαίδευση στα ανωτέρω συστήματα. 
Επιπρόσθετα υπάρχουν 118 κολλέγια προπτυχιακών και 10 κολλέγια μεταπτυχιακών σπουδών. 
Πανεπιστήμια και κολλέγια, ελέγχονται από το Υπουργείο Υγείας μέσω των Κεντρικών Συμβουλίων για την Ομοιοπαθητική και την Ινδική Παραδοσιακή Ιατρική. 
ΣΡΙ ΛΑΝΚΑ
Η Ομοιοπαθητική Πράξη του 1970 αναγνώρισε την ομοιοπαθητική ως ιατρικό σύστημα και ίδρυσε το Ομοιοπαθητικό Συμβούλιο, καθορισμένο από το Υπουργείο Υγείας, το 1979. Το Ομοιπαθητικό Συμβούλιο, ορίζει και ελέγχει την εξάσκηση της ομοιοπαθητικής ιατρικής και την συντήρηση του Ομοιοπαθητικού Ιατρικού Κολλέγιου, την καταγραφή και την αναγνώριση των ομοιοπαθητικών ιατρών, των εκπαιδευτικών ομοιοπαθητικών ινστιτούτων, των φαρμακείων και των νοσοκομείων, να εξετάζει και να απονέμει διπλώματα στην ομοιοπαθητική ιατρική και να ορίζει τις μεταπτυχιακές σπουδές στην ομοιοπαθητική. Το Συμβούλιο, εγγράφει επίσης και του ομοιοπαθητικούς πρακτικούς, εφόσον έχουν ολοκληρώσει το τουλάχιστον τετραετές πρόγραμμα εκπαίδευσης στην ομοιοπαθητική. 

www.000webhost.com